سایه های شرجی

از پلکان

  بلند آسمان

        بالا می روی

دست می تکانی

باران ستاره

خیسم میکند تمام شب..

با آنکه میدانی

             خورشید

در راه است!

          با آنکه میدانم....

                           نمیمانی!

    ********

 

منظومه بالا بلند تنهایی ام را

                                 می شویم

و در میان تنگنایی آغوش تاریکی!

ماه غربال میکنم

و ستاره بر آسمان می پاشم!

خدا را چه دیدی

شاید

در پس یکی از همین شبها

                 به باغچه خلوت خیالم

پا بگذارد و

         غنچه غزلی

          دوباره جان بگیرد

                              خدا را چه دیدی....

 

             *******

 

در هیاهوی ثانیه ها

            - که چون باد میگذرند-

وقتی روبرویم مینشیند

            - پس از ساعتها-

هنوز در این اندیشه ام

که آیا

شیطنت

دست پسر بازیگوش کوچه را

از در نیمه باز حیاط

            بسوی کفشهایش

                          دراز خواهد کرد یا نه؟!!

                                                            

                                                        پاییز هفتادو شش

 

آقای میرزانژاد موحد از عزیزانی که در سالهای هفتادو شش از دانشجویان دانشگاه آزاد واحد گیلان بوده اند. ایشان در سومین همایش سراسری شعر و داستان جهاد دانشگاهی در رشته شعر حائز رتبه اول شده بودند. هر چند مدتهاست که از ایشان بی خبریم اما ... هر کجا هست خدایا به سلامت دارش...

توهم عاقبت مسخ گندم شدی

اسیر زمین و توهم شدی

تو ای سهم من از تمام زمین-

که در سایه خواب من گم شدی!

عزیز دلم حیف از تو نبود

تو دیگر چرامثل مردم شدی؟

تورا از بهشت دلم رانده ام

تو هم عاقبت مسخ گندم شدی...

سال جدید رو به همه تبریک میگم ..... . امید دارم در سال جدید همیشه دلخوشی ها بیشتر از دلتنگی ها باشه و دوستیها بیشتر وپایدارتر.همین...

بنا به پیشنهاد دوستان که نمیدانم منطقی هست یا نیست و یا اصلا مهم باشد یا نباشد!!! از شعرهای خودم را بیشتر در وبلاگ قرار بدهم.

 

دیروزیها

آرزوها

دلخوشیها

           و تو

و تو کنار درختان بلند پیاده روی

                                          آنسوی خیابان

آه

  آه از خط ممتد این جاده

                              آه...!

               ***

 

هزار ترانه بر آشیان حنجره

                                  پر فرو میریزد

و بیتوته ممتد پندارهای فرتوت

دست تسلی را به آستین میکشاند

                            در کنج ناگزیری!

برگهای صاعقه را

                  از شاخه های دور دست حادثه

                                                   باز مگیر

که آخرین وحی

                 بشارت

                         رسالت پاییزی میداد

                                         در آنسوی میعاد.

 

                        ***

 

به اعتبار تندیس گشایش

                        زمان بود

که سوگوار جان میداد در مسلخ سکوت

                                   به پلک بر هم زدنی.

وسنگینی کجاوه های زخمی شب

                                      بر دوش سحر بود که

اینچنین تاریکی را لابلای روز میپیچاند.

اینک...

اینک با قاصدکهای پر سوخته

                    بهار قد نمیکشد!

و پرنده

پرستو نمی شود

به اعتبار پلک بر هم زدنی...

پرنده...

         پرستو...