سایه های شرجی

ازچاله در نیامده

از گمان چشم های افق می افتم

که باید ازغروب این اسکله متروک

به تماشای چروک دست های خورشید بنشینم و

پیله های مزمن فاصله را روایت کنم.

باید دشواری روزهارابه دوش بکشم

تاشب، کسی از نشان کوله بارم بویی نبرد

وچون انکار تکرارشده

قدم به قدم به فرسنگ های روبرو نزدیک می شوم

که ازیاد گوش ماهی ها بروم

تا گوش هیچ کودکی

خواب امواج دریارا نشنود!

پرت می شوم به بی گمانی خود

به ضربان فرسوده این قله های بی اوج

تا شاید دودوتای این منطق شک آلوده

روزی چهاربار

به افق سرزمین من

نازل شود.

سایه هایم را قیچی می کنم

وازقواره ی چشم های توپروانه می دوزم.

فواره ای از رنگین کمان

به شانه هایت سنجاق می کنم

تاشورچشمی بیابان بر آسمانت نچکد

وسلسله ی ابرهای آبستن

به دشواری زایش باران نرسد.

این روزها

هرچندتلاقی خنجروآینه دیدنی است

تا قبیله ای که باطن کرانه رامی فهمد

ازکوله بارش جزسردرگریبانی و ناگزیری

به یادگارنماند.

من اما

هزارصخره گره می زنم به سخت جانی خود

به تلافی طغیان روسیاهی زمستان،

به خونخواهی سارای غلطیده در قاب حسرت های مادر،

تاقلمروتلخ روزی مان وسیع نگردد،

تادربهاری دیگرهزارعروس پنجره

سوگوارنم نم باران نباشند...

من به سخت جانی خودایمان دارم...