سایه های شرجی

 وبازهم سلام.

چند سروده از سالهای گذشته تقدیم شما:

اتوبوس و

مسافری

که هر روز از روبرویم

میگذرندو

من و

ایستگاه و

بلیطی که هیچگاه

پاره نمیشود...

          ************

وقتی مریم باغچه را در گلدان کاشتند!

فوج فوج آینه

از بالای سرم گذشتند!

بهار زودرس کلاغها

عریانی اش را به رخم کشید!

حالا دارم به جای آنهمه زمین خدا

به دستان سفالگرپیر!

               غبطه میخورم......!!

              ***********

انگار رد عطرنگاه شبنمی ات

                       بر تن قاصدک

                                     جا مانده است

که در من ترانه صد بهار به شکوفه می نشیند.

-   پلک نبند-

             پشت پرچین این روزها

                                         پاییز

                                              پرسه میزند...

            **********

خورشید

بیهوده بال بال میزند

        پشت پنجره های زخمی.

اینجا

هیچ دریچه ای به ظهور صبح بال نمیگشاید

و پرده های عصیان

                    هیچ خانه ای

        به کوچه های سردوساکت سرک نمیکشد

اینجا

دستنوشته رویاهای قدیمی

                   هیچگاه پاکنویس نمیشود!

به باد بگویید

         غبار انکار

اینجا

          جاودانه دراهتزازاست

                                     به باد بگویید.

        *************

باز میگردم

         هراسان

              از باغچه های اساطیری

                                           گل سرخ.

کاش میدانستم

"اتهام بزرگ"

           سرخی گونه هایم را

چه کسی باید پاسخگو باشد؟

                       باغبان

                              یا

                                گل سرخ.....؟

       ************

پر گشته ایم

از ثانیه های پر ملال وسوسه

از تلالو سراب گونه زندگی!

پر گشته ایم

چون بادکنکی

در غربت هراسان زمین.

سوزن گمشده ات کجاست؟!