سایه های شرجی

 درود

 

                                        

نکته اول اینکه نمیدونم بروز شدن باید قاعده خاصی داشته باشد یه خیر؟ اونهم برای من که خیلی در بند چارچوبهای دست و پاگیر نیستم.ولی به نظر من بروز شدن مطالب یک وبلاگ یک نیاز هست که در یک پروسه درونی و روحی اتفاق می افتد و البته نه اینکه مدت زمان اینکار اینقدر طول بکشد که علاقمندان از خیر مطالب یک وبلاگ بگذرند.(راستی نظر شما چیه؟)پیشاپیش از همه دوستانی که معتقدند بروز شدن مطالب یک وبلاگ باید طی یک دوره زمانی خاص صورت گيرد( یعنی  زود آپدیت میکنم) معذرت خواهی میکنم که در مورد این وبلاگ این قاعده  بدليل نميدونم چرا!!!نجام نمی شود!

دوم اینکه مسابقه غزل معاصردر حال انجام هست.برای کسب لطلاعات بیشتر به وبلاگ غزل معاصر مراجعه کنیدو فقط اینو بگم که مصراع پیشنهادی اینه:

                                                               < و من به ساعت یک انفجار نزدیکم>

سوم ..............

 

.چند غزل از دوستان عزیز

 

خسته‌ترين آدم دنيا منم                               معنی تصويری "تنها" منم 

او که در اين آينه چين خورده است          "مرد ترک‌خورده" خدايا منم

 خستگی و پوچی و دل‌مردگی            جمع کنی روی هم اين‌ها منم

کرگدنم؟! نه....شده‌ام لاک‌پشت          توی خودم خم‌شده و تا منم

 آدمک ماسه‌ای ساحلی                    شيشه‌ی عمرش لب دريا منم

بی‌بی اين کودک سی ساله کو؟!         تشنه‌ی يک ثانيه لالا منم ¤¤

 معجزه شايد بتواند مرا...                    ابله دل‌بسته به رؤيا منم ¤¤

چشم که وامی‌کنم افتاده است            آتش سيگار توی دامنم

 آخر اين شعر، سه‌تا نقطه است           قافيه‌ای جور نشد با...منم.

 

                                                               اگر شاعر این غزل رو بمن بگید ممنون میشم

 

 يک غزل گفته ام مثل يک سيب با رديف بيفتد بیفتد 

 شايد اين شعر بی مايه باشد شايد اين قافيه بد بیفتد

  من ولی امتحان کردم امشب آسمان ريسمان کردم

  امشب شايد اين شعر بی مايه روزی دست يک روح مرتد بيفتد

  من ولی در پی يک سوالم: اين که پايان اين ماجرا چيست؟ 

  اين که آخر چرا مرگ بايد روی يک خط ممتد بيفتد؟

  شعله بايد بر انگيزم ازخويش دار بايد بياويزم از خويش  

  تا کی آخر در آيينه چشمم بر نگاهی مردد بيفتد

بر لب بام خورشيد بوديم بر لب بام خورشيدآری
بر لب بام خورشيد ناگاه ماه در پايت آمد بيفتد

اشک بر سطر لبخند افتاد خواندم از گونه های تو در باد
سيب يک لحظه يک اتفاق است اتفاقی که بايد بيفتد

اتفاقی شبيه شکستن خلسه ای مثل از خود گسستن
اتفاقی که امروز... فردا... يا نه هر لحظه شايد بيفتد

خيز ودر شهر غوغا کن آزر! آتشی تازه بر پا کن آزر!
رفته است آن تبر دار ديروز پای بتهای معبد بيفتد

موج بايد برانگيزی از من ماه بايد بياويزی از من
موج يا ماه تا نبض دريا يک دم از جذر و از مد بيفتد

*****
مرگ طنزی فصيح است آری بايد از عمق جان خواند وخنديد
گرچه اين شعر بی مايه باشد گرچه اين قافيه بد بيفتد

 

                                                                       آقای محمد حسین بهرامیان

ومن شبيه هميشه به درد مي خندم                 به روزهاي بهاري سرد مي خندم

به چشمهاي تو وقتي غريب مي خوانند:        (( به شهر خاطره ها برنگرد)) مي خندم

به پادشاهي اين شعر بي درو پيک                رو فتح قافيه ها بي نبرد مي خندم

بدون اينکه بخواهم به ضجه هاي خود          مو طرح منفعل و گيچ مرد مي خندم

به گونه هاي ترم که هميشه و هرگ             زبه دستهاي تو عا دت نکرد مي خندم

تو ژست وسوسه انگيزدرد مي گيری            ومن براي هميشه به درد مي خندم.

                                                                               خانم کتایون بهرامی

 

                                                                            بدرود