سایه های شرجی

و باز هم سلام...

هر بار که شروع به نوشتن مطلب تازه میکنم فکر میکنم که خدا یه فرصت دیگه یه مهلت دوباره واسه نفس کشیدن به من داده.اینروزها که بنا به شرایط طبیعی(زلزله)سعی کردیم مروری برکارهای انجام شده و نشدمون داشته باشیم تازه متوجه شدیم که زندگی ارزش خیلی چیزهاروداره و ارزش خیلی چیزهارو نداره.بعضی وقتها فکر میکنم چرا باید یه اتفاقی بیفته و ما خوابمون نبره؟ هر لحظه از زندگی میتونه زلزله باشه میتونه اتفاقی باشه بدتراززلزله ولی ما راحت میخوابیم و ترسی از نزدیک شدن سقف زندگی به ناکجاآباد نداریم.شب بعداززلزله من راحت خوابیدم.خیلی راحت تر از شبهای دیگه!ولی آنچه آزارم میداد هولناکی سرانجام کارهای من بود و اینکه چقدر می تونستم و نکردم و چقدر از نشد ها! مونده.حالا که تب زلزله خوابیده میشه همیشه درمن زلزله باشه واسه عشق ورزیدن به شما.به تمام اونهایی که سرشار از بودنن ومن سخت نیازمند به نگاه و بودنشون.اونهایی که مرگ رو هیچ وقت دور نمی بینند اما عشق رو نزدیکتر از مرگ........

من به نگاهشون سخت محتاجم..................!

 و چند رباعی آغشته به دغدغه های اینروزها!