سایه های شرجی

آهای توکه بادبادک رویاهایت را

بی پروا اوج میدهی تادوردست آسمان.

پرمیدهی صدایت رامیان صیقل باران بهار....

فردایی نزدیک

 آنقدرسقف آسمانت راکوتاه میکشند

که ازسینه ی تو

پرنده ای پرنکشیده به خاک می افتد،

وروسری ات

که دست بدست میچرخد میان همبازی های دوران کودکی ات

وخیابانی

که درچهارفصل ناگزیرزمستان، پی توست...