سایه های شرجی

 
نویسنده : امیر نعمتی - ساعت ٧:٠٩ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳۸٢/۱٢/٢٩
 

سلام

فکر کنم! این آخرین نوشته ایست که در سال هشتادو دو تقدیم شما میشود. امسال سال خوبی نبود اصلا. فکر کنم حوادث زیادی امسال اتفاق افتاد که خوشایند نبود که مهمترین اون فرو ریختن بم بود. ولی اراده خداوند در این بود که آدما یه جورایی محک بخورن! یه جورایی مهربون تر بشن و البته بعضی ها هم روسیاه. حالا جای فلسفه بافی نیست ولی برای من همراه با غم و شادی بود که اونم به رضای خداوند راضییم.

من پیشاپیش این ایام فرخنده رو به همه دوستان عزیزم همه عزیزان وبلاگنویس خودم تمام اونهایی رو که ازنزدیک میشناسم و یا از این فضای مجازی از اونها چیز یاد میگیرم وهمچنین به کسانی که زحمت میکشند و به وبلاگ حقیر و ناچیز من سر میزنند تبریک میگم. از صمیم قلبم برای همه آرزوی سعادت شادکامی و بهروزی دارم. امید دارم هیچ دلی نشکنه هیچ آرزویی پرپر نشه و همه در سلامت به آنچه که در دل دارن برسن. در هنگام تحویل سال به یاد همتون هستم و برای همتون دعا میکنم.

دو دوبیتی از خودم

ز دست نامه های من که سیری

به بند گریه هایم هم اسیری

دو بیتی های احساس خودم را

برایت میفرستم می پذیری؟!

در اینجا روی دل خنجر کشیدند

به خط قرمز باور رسیدند

کنار چشم خیس هق هق من

تمام شعرها را سر بریدند!

                      ***

نمیدانم خدای اشکها کیست؟

تفاوتهای بین چشم ما چیست؟

توچشمت موقعیت میشناسد

ولی من گریه ام دست خودم نیست!

                                                          داوود صفدریان

آن روز غروب لحظه ای آخر بود

جانم همه استوار بر باور بود

در را که زدم غریبه ای آمد آه

آن کوچه نبود کوچه ای دیگر بود!

باید که دگر خیال فردا نکنم

همصحبتی شاید و آیا نکنم

تا پای دهد زشهرتان بگریزم

پشت سر خویش هم تماشا نکنم

بعد از همه یوسفی و یعقوبی ها

در داخل شهر آدمک چوبی ها

امروز چقدر بی تفاوت رفتی

این بود جواب آنهمه خوبی ها!

                                                       بابک دولتی

منظومه درد را نمی فهمیدند

خاکستر سرد را نمی فهمیدند

بر گریه تو تمام شان خندیدند

چون گریه مرد را نمی فهمیدند

ما باغ شکسته شاخ و برگی داریم

ابریم و به سینه مان تگرگی داریم

با اینهمه عاشقی و دیوانه سری

نه فرصت زندگی نه مرگی داریم!

                                              عبدالرضا جانسپار

خانه سنگین است سرما میخورم          در عبور از کوچه تیپا میخورم

روی کاغذ شکل نانی میکشم               آی مردم من تماشا میخورم

مادرم پروانه میخواند مرا                       من به یک پروانه آیا میخورم؟

بال در بال پریها میروم                           میروم اما به اما میخورم

خانه ای اندازه دل میکشم                     ماه را در خانه تنها میخورم

خواهرم درهق هق اش گم میشود        من تماشا میشوم تا میخورم

                                                                      عبدالله نجف زاده                                  


 
comment نظرات ()