سایه های شرجی

 شماره در  نفس  افتاده

 ستوه آمدنش را کشید

                          وسط خیابان

 تا آب دهانی که سرش بالاشد  

  قورتش ندهد،

وهر صبح فریادش را بپیچد لای روزنامه.

" کله اش داغ ...

سقف دهانش پنکه بچرخانید

خنک شود

حرفی که مدت ها چپ کرده در انحنای خودش"

                             ***

با اینهمه / نشد

 چشم هایش نیفتد در گودالی

 که دیدن را کمین کرده بود.  

حل کرد تکه تکه اش را درون فنجان     

تلخ / سرکشید

تا آخر  

پتورا  میان خودش...